มีเพื่อนอย่างนี้ อย่ามีมันเลยดีกว่า (ตอนที่ 1)
posted on 20 Apr 2007 04:55 by mido in Bad-Friendอ่านมานาน...ใช้บริการมานาน...
แถมเปิด blog ไว้เปลืองเนื้อที่เค้ามาก็นาน...
วันนี้ จู่ๆ สำนึกผิดขึ้นได้ + อยากพิมพ์ blog ที่ไม่มีคนรู้จักมาก่อน (หาสังคมใหม่ว่างั้น)
เลยเริ่มซะเลย...
ก่อนอื่น หลายคนเห็นหัวเรื่องแล้วคงงงว่า "มันเป็นอะไรของมันมากมั้ยเนี่ย" หรือ "ไอบ้านี่มันมีเพื่อนกะเค้าด้วยหรอ"
โดะมีเพื่อนแท้ก็เยอะอยู่นะ แต่ที่แย่ๆ ก็เยอะเหมือนกัน ที่พิมพ์เรื่องพวกแย่ๆ นี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยาก share ประสบการณ์ + เตือนใจตัวเองเวลาเจอคนประเภทนี้ ให้ห่างๆ ไว้ซะก่อนประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเท่านั้นเอง...
ยังไงลองอ่านเรื่องราวต่อไปนี้ดูละกันนะจ๊ะ และลองตัดสินใจดูว่า มี "เพื่อน" แบบที่โดะจะเล่านี้ จะอยากมีมั้ย?
ตอนที่ 1
คนแรกที่ขอประเดิมเนี้ย เป็นเรื่องตั้งแต่สมัยโดะเป็นเด็ก ม.ต้น วัยซนแก่น ตอนนั้นสอบเข้าได้โรงเรียนมัธยมของรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดสงขลา (เดาไม่ยาก) ด้วยความที่เป็นลูกคุณหนู (ในสมัยนั้น) ก็ติดนิสัยหยิ่งๆ เงียบๆ และขี้เกียจ เพื่อนก็เลยน้อย แถมยังชอบเล่นกับเด็กผู้หญิงอีก (เวลาเพื่อนล้อว่าตุ๊ด จะเถียงว่า "ชั้นเป็นของชั้นอย่างนี้!!!!!") เพื่อนผู้ชายก็อย่าหวังเลยว่าจะมี
แต่มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งมาคุยด้วย ชื่อ "เม"
คุณผู้อ่านลองนึก เด็กผู้ชายหน้าไม่เหียกเท่าไหร่ (ในสายตาโดะสมัยนั้น) ตัวสูง รูปร่างสันทัด แถมยังพูด "ครับ" กับเราทุกประโยค ... เมื่อมาคุยกับเรา เราก็ต้องสนองตอบสิ จิงป่ะ?
เวลาเราไม่สบายใจ หลายครั้งเราก็จะเข้าไปคุยด้วย แม้เพื่อนในกลุ่มเค้าไม่สนใจ แถมล้อเราว่ามาอ้อนมัน (ซึ่งไม่เคยคิด) เราก็ไม่สน หรือเวลาเราโดนล้อเข้ามากๆ โดนแกล้งเข้ามากๆ เมคนนี้เนี่ยแหละที่จะคอยปลอบ คอยบอกว่า "ช่างมันเถอะ มึงอย่าไปสนใจไรมันเลย เดี๋ยวมันก็เลิกแกล้งมึงเองแหละ"
ตลอดเวลา ม.1 ยัน ม.2 เทอม 2 โดะน้อยคนนี้ ก็คิดเสมอว่า "เม" เป็นเพื่อนที่น่ารัก...
แต่แล้ว...
ช่วง ม.3 ค่ะคุณ โดะเริ่มสนิทกับเพื่อนน้องนีคนหนึ่ง ชื่อ "หลิง" เธอเริ่มเล่าเรื่องหลายๆ อย่างเกี่ยวกับ "เม" ให้ฟัง แรกๆ ก็ไม่เชื่อหรอกค่ะ แต่หลังๆ ชักแปลกๆ เพราะคนบ้าอะไรจะมาเล่าเรื่องคล้ายๆ กันได้มันทุกวัน... จนวันหนึ่ง (น่าจะวันศุกร์) เมเดินมาหาที่โต๊ะ แล้วบอกว่า "โดะมีเครื่องเพลย์ใช่มั้ย" (สมัยเพลย์ 1 ยังฮิตกันอยู่อะค่ะ) โดะก็บอกไปว่า "ช่าย ทำไม มีไร จะยื้มหรอ"
"เราขอไปเล่นที่บ้านแกนะ"
"มาดิ โทรมาละกัน"
โอ้โหคุณขา... พอวันอาทิตย์ มันมาล่อตั้งกะสิบโมงยันหกโมงเย็น (เล่นคนเดียวและห้ามรบกวน) จนแม่โดะยังถามโดะว่า "นี่อาทิตย์หน้าจะมาอีกมั้ยเนี่ย มายังกะร้านเกม" คือไม่มีของกินมันก็บ่น แอร์ไม่เย็นมันก็บ่น ขนาดเมมเต็มมันยังให้โดะลบเซฟทิ้งเลย... คิดดู...
ที่ร้ายกว่านั้น... วันจันทร์ตอนเช้า (วันนั้น โดะไปสาย เลยไม่รูว่ามันเล่ากันตอนไหน) เมไปบอกเพื่อนผู้ชายทั้งห้องว่า
"โดะชวนไปเล่นเกมที่บ้าน เพราะหวังจะฟันมัน"
โอ้โห... นั่งอึ้งไปคาบนึงเต็มๆ คือถ้าโดะเป็นเด็กตัวโต ล่ำสัน กล้ามบึ้ก จะไม่ว่าเล้ย... นี่ ตัวเล็ก อ้วนกลม ไม่เล่นกีฬา พุงป่อง แถมยังเตี้ยกว่ามันตั้งเยอะ (170 กับ 150 อ่ะ คิดดู) มันยังเอาไปเล่าว่ามันเข้าห้องน้ำไปฉี่ แล้วโดะเดินไปดูหนอนน้อยมันอีกตะหาก... พระเจ้า... มึงไปฉี่ตอนไหนกูยังไม่รู้เล้ย...
หลังจากนั้น... เลยเริ่มสังเกตอย่างเป็นจริงเป็นจัง มันจริงอย่างที่หลิงว่าเป๊ะเลยค่ะ... คือเวลาโดะเดินมาคุยกับมัน คล้อยหลังไปแว้บนึง มันก็จะสร้างเรื่องว่าโดะเกี้ยวมัน ไม่ก็เวลาเดินไปปลอบโดะ มันก็จะบอกเพื่อนผู้ชายว่ามันอ่อยกลับประมาณนั้น...
เอี้ยอิบอ๋าย...
ขอโทษนะคะ... นึกว่าจบ ม.ต้นแล้วเหตุการณ์ทั้งหลายจะหมดไป... ไม่เลยค่ะคุณ... มันยังไปเล่าให้เพื่อนใหม่ (เพื่อนโดะที่เป็นนักเรียนเข้าใหม่ตอน ม.ปลาย) ว่า "อย่าไปคุยกับมันนะ มันโรคจิต" ไม่ก็ "ไอนี่มันหื่นชาย ระวังไว้"
โทษนะเม... แกพลาดแล้วแหล่ะ... ไอพวกนั้นมันเล่าให้ชั้นฟังหมดแล้ว...
มีเพื่อนอย่างนี้ อย่ามีมันเลยดีกว่า!!!
ป.ล. ปัจจุบัน ได้ข่าวว่าชีวิตล้มเหลวอยู่ เพราะเพื่อนๆ หลายคนโดนแบบโดะ และไม่มีใครคบแล้ว โฮะๆ แอบสะใจ (ร้ายจังตัวชั้น)