บล็อกบ้าบอ

น่านไง... จั่วหัวมาก็เอาเลย ล่อเป้าซะงั้น...

ก็จริงนะ... เรียนญี่ปุ่นใครว่ายาก ไม่เห็นมีเล้ย...

มีแต่ "ไง ยากมั้ย" กับ "แม่ง ยากโคตร"

 

ก่อนอื่น เล่าเท้าความก่อนว่า อีท่าไหน โดดจากวาดรูปไปญี่ปุ่นได้

แหม... ลองดูผู้ชายในหนังโป๊ญี่ปุ่นสิ แหล่มๆ น่าแซ่บทั้งนั้น

 

 

.......................... ไม่ใช่ ผิดประเด็นแแระ (จริงๆ ก็มีนิดนุง)

 

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนสาวคนนึงที่สนิทกันม้ากมากตอนเรียนอยู่มหา'ลัย มันมาบอกว่า "จะลาออกจากงาน" กลางหมู่เพื่อนๆ ที่นัดกันไปกินข้าวเม้าธ์แตก

"ชั้นจะลาออกแล้วนะ ไปตามความฝันของชั้น"

"ชั้นจะไปเรียนญี่ปุ่น" (มันว่างั้น)

"อ้าว ไปญี่ปุ่นหรอแก ดีๆ จะได้หิ้วของฝากกลับมาให้เพื่อนๆ" (เพื่อนว่าตาม)

"ป่าวๆ ชั้นจะไปเรียนภาษาญี่ปุ่น"

 

เอาละสิ ต้นเองก็แอบอยากเรียนมานาน (ประมาณว่าเริ่มแรกอยากเรียนศิลป์ญี่ปุ่น ศิลป์ฝรั่งเศส คุณพ่อสุดที่รักก็บอกว่า เรียนอะไรก็ได้ เอ็นท์วิศวะให้หน่อยละกัน T_T -- ปัจจุบัน เลยจบวารสารฯ) ก็เลยเป็นตัวตั้งตัวตีถามซักไซ้ไล่เรียง 

เพื่อนสาวเราก็บอกว่าจะไปเรียนที่วาเซดะ (มันคืออะไรวะ?) แถวช่องนนทรี (นั่นมันฟาร์มเพาะเก้งนี่ แถวนั้นอ่ะ) ราคาค่อนข้างแพง และสอนโหด (ไม่จริงม้าง แพงๆ นี่มันน่าจะสอนลูกคุณหนูนี่ น่าจะง่าย)

แต่... ด้วยความที่เพื่อนต้นมันช่างเลือก และสืบเสาะข้อมูลที่ต้องการได้อย่างดี + ถ้าไม่เรียนตอนนี้ จะให้เรียนตอนไหนไม่รู้ (ช่วงนั้นอยู่ระหว่างเพิ่งเลิกเรียนศิลปะมาหมาดๆ กำลังคิดระหว่างเรียนต่อกับทำงานด้วย) ...

สองวันถัดจากนั้น ... ก็เลยโทรศัพท์หามันว่า

"แก ชั้นไปเรียนด้วยได้ป๊ะ" (แอ๊บเสียง + หน้าบอลลูนเล็กน้อย)

 

อู๊ย... กริ๊ดกร๊าดกันแบบว่าป่าแทบแตก ในที่สุดชั้นก็มีเพื่อนเรียนแล้ว (ทั้งคู่เลย)

 

 

จากนั้นก็เลยลองสืบข้อมูลกันตอ่ทั้งสองคนว่าวาเซดะนี่มันเป็นยังไง (สืบมันทางเน็ตเนี่ยแหล่ะ ประหยัดสุดแระ)

อ่านโน่นอ่านนี่ (มีบล็อกพี่ๆ บางคนใน exteen ด้วย ^^) ก็เลยได้ความว่า "มันน่าจะดีจริงๆ แหล่ะ"

 

จากนั้นครึ่งเดือน (ราวๆ สิงหา) เลยไปสมัครกันที่วาเซดะ ตึกเอ็มไพร์ ...

 

โอ้ว แม่เจ้า ... เรียนสามเดือน มินนะโนะนิฮงโงะ 2 เล่มจบเนี่ยนะ ปร๊ะเจ้า!!!!!!!!!!!

(* มินนะโนะนิฮงโงะ = หนังสือสอนญี่ปุ่นสำหรับชาวต่างชาติ ฉบับไทยพิมพ์โดยสมาคมญี่ปุ่นอะไรซักอย่าง ป๊อบมากในการเรียนพิเศษภาษาญี่ปุ่นในไทย มี 4 เล่ม (ของเดิมมี 2 เล่ม แต่พี่ไทยเล่นแปลด้วย มันเลยหนาเกินจนต้องแบ่ง) ปกติตามสถาบันทั่วไป เรียนกันเล่มละ 3 เดือน++)

นอกจากนั้น ยังมีหนังสือรวมไวยากรณ์, หนังสือสอนคัดคันจิ, หนังสือสอนคัดตัวคานะ (คันจิ คือตัวจีน ส่วนตัวคานะ คือตัวอักษรของญี่ปุ่นเอง มีสองแบบคือ ฮิระงานะ กับคาตาคานะ) แถมยังต้องทำบัตรนักเรียนด้วย

แลดูยิ่งใหญ่มาก สำหรับคนบ้านนอกอย่างข้าพเจ้า

วันนั้นจำได้ว่าสติเบลอไปชั่ววูบ (ตอนพี่รีเซฟชั่นยื่นหนังสือทั้งกองให้ มียกมือไหว้สวัสดีด้วย)

 

จากนั้นก็รอวันเวลาเรียน (ช่วงนั้นกลับบ้าน + เที่ยวภูเก็ต) จนกระทั่งวันแรกของการเรียน ...

 

แม่เจ้า!!!!!!!!!!!

 

อยากให้ทุกคนทุกท่านเห็นตารางเรียนมาก!!!!!!!!!!

 

คือเรียนเนี่ยนะคะ จันทร์ยันศุกร์ วันละ 4 ชั่วโมง (ตามเอกสารสมัครเรียนเขียนอย่างนั้น -- ของจริงคือ 4 ชม.++++++++++++++++++++++++++) 

ช่วงแรก (มินนะ 1) เรียนประมาณ 3 วันต่อบท บวกการบ้านอีกวันละ 2+ แผ่น (อาจถึง 4 ในบางวัน)

ช่วงหลัง (มินนะ 2) เรียนประมาณ 1-2 วันต่อบท บวกการบ้านอีกวันละ 4+ แผ่น (สถิติสูงสุดที่ 7)

การบ้านที่ทำ แผ่นละ 10 คะแนน เริ่มเรียน 9.30 ตรงเป๊ะ มาสาย 1 วินาที (หลังเซนเซ - อาจารย์ - รวบเก็บการบ้าน) การบ้านเหลือแผ่นละ 8 คะแนนทันที ส่งข้ามวันเหลือ 5 เลยวันต่อไปเหลือ 1 

เข้าสาย 1 วินาที นับเป็น 1 ครั้งมาสาย มาสาย 3 ครั้งนับเป็น 1 ครั้งขาด (มาสายเกิน 30 นาทีหลังเริ่มเรียน เท่ากับขาดเลย 1 วัน)

เรียนตามเวลา 4 ชั่วโมง ถ้ากลับก่อน (ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม) เซนเซจะสมนาคุณด้วยการเช็กขาดเป็นรายชั่วโมงให้ (ปรากฏในใบจบคอร์ส)

 

 

โหดมากค่าาาาาาาาาาาาาาา 

ถ้าอีชั้นเรียนขนาดนี้ตอนป.ตรีนี่ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งชัดๆ!!!

 

เฮ้อ... นี่ขนาดยังไม่เริ่มพูดถึงตัวภาษานะเนี่ยคะหืม....

 

ไว้จะมาต่อคราวหน้านะครับ ว่าเป็นยังไงอะไรกันบ้าง ^^

 

ป.ล. สอบคราวที่แล้ว ได้ A- ครับ เย้ๆ ดีใจ

ป.ป.ล. อ่านทวนแล้วรู้สึกว่า ยิ่งพิมพ์ยิ่งสาวแตก -_-"