Life Canvas

ต่อตอนที่ 3.3 ด้วยความอยากหลับ... เมื่อวานดันคุยโทรศัพท์กับน้องนานไปนิ้ส...สนึง (3 ชั่วโมงฝ่าๆ เอง...แหะๆ) ล่อซะตี 5 ... แล้ววันนี้ตรูจะนอนหลับมั้ยเนี่ย...TT_TT

ตอนที่ 3 (ต่อ)

และแล้ว...กระบวนการเดิมๆ ก็กลับมาอีกครั้ง... แต่งวดนี้เตรียมตัวมาดี ไม่ผิดพลาดแน่นอนค่ะ...

กระบวนการเดิมก็คือ "เรื่องกลับสู่รุ่นพี่ในชุมนุมอีกครั้ง"

หลายคนถ้าติดตามมาจนถึงขณะนี้ อาจแปลกใจและอุทานด้วยความฉงนสนเท่ห์ว่า "อีโดะนี่มันโง่หว่ะ รู้ทั้งรู้ว่าคราวที่แล้วตัวเองตายด้วยกระบวนการนี้ ยังจะสาระแนไปให้ตัวเองดับอีก" (พูดกว้างๆ เว่อร์ๆ ไว้ จะได้ครอบคลุมทั้งหมดไงคะ)

คืองี้ค่ะ... งวดนี้ มันไม่เหมือนคราวที่แล้วด้วยเหตุการณ์ที่โดะกำลังจะเล่าต่อไปนี้...

จากตอนเดิมนั้น... โดะไม่ได้บอกทุกคนว่าโดะไปช่วงสงกรานต์ ซึ่งพี่ๆ เค้าชวนกันไปเที่ยวที่บ้านพี่ี่คนนึงในชุมนุมที่จังหวัดลำพูน และมียัยวุฒิ กับลูกสมุนบางส่วนไปด้วย...

โดยคร่าวๆ (เพราะฟังมาอีกที ไม่กล้าเล่ารายละเอียด กลัวพลาด) ก็คือ วุฒิไปก่อเรื่องให้พวกพี่ๆ ที่เค้าเคยว่าโดะอย่างนั้นอย่างนี้ ตอนเกิดเรื่องคราวที่แล้ว อาทิ

• แต่งหน้าแล้วโยนเศษทิชชู่และสำลีเต็มพื้นบ้านพี่คนนั้น (ที่เป็นผู้ชายแมนๆ 100%) จนเจ้าของบ้านและพี่ๆ ที่ไปด้วยต้องเดินเก็บเอง
• จับน้องชะนีในชุมนุมมาแต่งตัวโคโยตี้เดินเล่นในบ้านที่มีคุณพ่อคุณแม่พี่เค้านั่งอยู่
• พูดจาบจ้วงพี่ๆ ที่จบไปแล้ว เช่น พี่---นี่อ้วนเหมือนหมูเลยเนาะว่าไง... พี่--- (คนเดิม) คะ...กินอะไรรึยัง เดี๋ยวน้องโกยรำใส่รางไว้ให้พี่นะคะ...พี่--- (คนเดิมอีกน่ันแหล่ะ) แต่งหน้ากันมั้ยคะ หน้าอย่างนั้นไม่ดีมั้งคะ เดี๋ยวเค้าจะเอาน้ำมนต์มาสาดแทน ฯลฯ
• และอื่นๆ อีกมากมาย...
  

!!!!!!!

เค้าเรียกโง่หรือบ้ากันเนี่ยอีพวกนี้!!!

ทีนี้ ตอนที่โดะกลับมาจากออสเตรเลีย พี่ๆ เค้าชวนมากินข้าวที่แถวท่าพระจันทร์ (สมัยนั้นยังอยู่รังสิตค่ะ) เลยถือโอกาสมานอนและไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันด้วย ระหว่างกินข้าว โดะก็ถามว่าสงกรานต์ไปที่ไหนกัน สนุกมั้ย พี่ๆ ก็เงียบและบอกว่า "ราตรีนี้อียาวไกล ใจเย็นๆ นะโดะ"

เอาหล่ะสิ ... จากตอนแรกที่ถามด้วยความใสซื่อ เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ยินแค่นี้ก็รู้แล้วว่าต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่...

พอมาถึงห้องเท่านั้นแหล่ะค่ะ...อาราธนากันเป็นสรณะ ต่อยาวกันยังกะคัมภีร์อะไรซักอย่าง สวดกันตั้งแต่ 4 ทุ่มครึ่งยันตี 3 ... แล้วอยู่ดีๆ พี่เค้าก็วกมาว่า "กูน่าจะเชื่อมึงตั้งแต่แรก..."

"ว่าแต่มึงนี่ก็แรงเนาะโดะ โพสด่าอีวุฒิมันในเว็บชุมนุม ทีหลังอย่าทำนะ มันไม่ดี"

โอเคเลยค่ะงานนี้... โดะได้ทีเอาคืนแล้วไง... โดะก็แฉเรื่องที่จับได้ทั้งหมดว่าวุฒิเป็นคนเอากุญแจสำรองจากระเบียนกุญแจไปไข แล้วใช้คอมของโดะโพสเอง อะไรเอง เสร็จสรรพ... โดยมีน้องแอนเป็นพยาน (เพราะมาด้วยกันจากรังสิต)...

ประมาณ 5 วันหลังจากนั้น พี่ๆ เค้าได้กระจายข่าวให้ทุกคนรวมพลประชุมกันโดยด่วน ที่ มธ. รังสิต... และเริ่มการประชุมที่การสรุปงานที่ผ่านมาในเทอมที่แล้ว และจบเรื่องงานทั้งหมดด้วยคำถามของพี่ประธานชุมนุมว่า "ใครมีอะไร ข้องใจอะไร ว่ามาให้หมด ... เริ่มจากพี่ก่อน..." ...

"ม่านละครฉากสุดท้ายเริ่มเปิดขึ้น ณ บัดนี้..." ความคิดด้านมืดของโดะ เอ่ยเสียงออกมาในหัว

พี่ประธานชุมนุมระเบิดความรู้สึกตอนสงกรานต์ออกมา ตามด้วยพี่ๆ ที่โดนวุฒิเล่นงาน และพฤติกรรมหลายๆ อย่างที่วุฒิและลูกสมุนทั้งหลายกระทำไว้ (ที่ทุกคนเคยเพิกเฉย แต่จู่ๆ ก็พบว่าโดนเหมือนกันมาตลอด)

ส่วนฝ่ายวุฒิและลูกสมุน ก็ไม่ได้นิ่งเฉยนะคะ ทั้งหมดนั้นล้วนโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน จนเวลาผ่านไปพอสมควร (ไม่ต่ำว่า 1 ชั่วโมงครึ่ง) วุฒิก็เร่ิมโจมตีโดะที่นั่งเงียบมาโดยตลอด...

"แล้วทีเด็กของพวกพี่หล่ะคะ ที่ด่าน้องในเว็บบอร์ดชุมนุมเนี่ย ทีหยั่งงร่ทำไมพี่ๆ ไม่ว่าอะไรมันเลยซักคำหล่ะ"

"หมายถึงน้องเหรอคับพี่" โดะทำหน้าตาเหลอหลา

"แกนั่นแหล่ะ ... ไม่ต้องทำหน้าแอ๊บแบ๊ว แกด่าชั้นเสียๆหายๆ ในเว็บบอร์ด ทำไมชั้นจะไม่รู้"

"งั้นโดะถามพี่หน่อยเถอะว่ารู้ได้ยังไงว่าเป็นโดะ"

"เชอะ... ใครๆ ก็รู้ว่าเธอเกลียดชั้น"

"จริงเหรอพี่ ... ใครรู้บ้างหล่ะ"

"ไหน!!! ใครรู้ ยกมือขึ้น"

แป่ว... ยกกันเฉพาะกลุ่มลูกสมุนของวุฒิและตัวมันเอง...

"อ้าว...พี่เตี๊ยมกันมาเหรอครับ"

วุฒิโกรธจัด และผรุสวาทออกมาว่า...

"อีเอี้ย... มึง... มีงด่ากู ... มึงทำลายกู!!!"

"ใครทำลายมึง" ประธานชุมนุมด่ากราด "มึงด่าไม่เห็นหัวกูมากเกินไปแล้วนะ น้องเค้าทำอะไรมึง เค้าไม่ได้ทำอะไรมึงเลย"

"แต่..."

"งั้นมึงบอกมาซิวุฒิ... ว่ามึงเบิกกุญแจห้องโดะไปทำไม...วันที่มึงโดนด่าหน่ะ มึงเบิกไปทำไม!!!"

"น้อง...เอ่อ...น้องไปดูความเรียบร้อยห้องโดะนะค่ะ น้อง...เอ่อ..."

"มึงไม่ต้องแก้ตัว"

"ไม่ได้แก้ตัวค่ะพี่"

โดะพูดแทรกขึ้นมา "ถ้างั้น กุญแจสำรองพี่ช่วยคืนน้องด้วยนะครับ"

"กุญแจอะไร พี่คืนไปแล้ว"

"ไม่มีครับ พี่ที่สำนักงานหอบอกว่ายังไม่มีคนเอาไปคืน"

"มันมั่ว น้องไม่เชื่อพี่เลยหรอ"

"ไม่เชื่อครับ"

"ได้...งั้นรื้อกระเป๋าได้เลย...เชิญ!!!" วุฒิหยิบกระเป๋าเธอขึ้นมา พี่ประธานชุมนุมให้โดะเอาของออกมาแสดงให้หมด รวมทั้งเอาของของโดะที่มีในตัวออกให้หมดก่อน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจเช่นกัน...

สักไม่เกิน 5 นาที...

"เจอแล้วครับพี่"

วุฒิอึ้ง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง พลางโวยวายว่า "มันแกล้งหนู มันแกล้ง ... มึง!!!" เธอพุ่งถลาเข้ามาทางโดะ มีเพื่อนผู้ชายสองคนล็อกตัววุฒิไว้ได้ทัน พี่ประธานชุมนุมตวาดเสียงดังจนทุกคนหยุดกิริยาทั้งหมด...

"มีอะไรจะแก้ตัวอีกมั้ย" เสียงพี่ประธานกลับสู่ภาวะปกติ "ทุกเรื่อง"

โดะอาศัยจังหวะนั้น เดินกลับมานั่งที่เดิม...

วุฒิยืนนิ่งเงียบ...

"ถ้าไม่มี... พี่ว่าที่แห่งนี้ไม่เหมาะสมกับเธออีกต่อไปแล้วหล่ะ"

...

...

...

หลังจากวันนั้น วุฒิก็หายไปจากแวดวงชุมนุมของโดะอีกเลย...

(จริงๆ แล้ว กุญแจนั่นไม่รู้อยู่ที่ไหนแห่ะ แต่ก่อนหน้าที่โดะจะเข้าประชุม โดะเอากุญแจตัวเองไปปั๊ม และให้เพื่อนแอบเอาไปหย่อนในกระเป๋าวุฒิเอง... แหะๆ เลวนะเนี่ย ^_^)

อ้อ... สำหรับเรื่องหลังจากที่วุฒิออกไปจากสังคมชีวิตของโดะแล้วเนี่ย โดะก็ไม่ค่อยได้ข่าวคราวอะไรมากนะครับ ล่าสุด เมื่อครึ่งปีกว่าๆ รู้แค่ว่าวุฒิโดนคณะที่เธอเรียนอัปเปหิออกไป เพราะทำพฤติกรรมคล้ายๆ กันกับเพื่อนในคณะของเธอเอง ... เฮ้อๆ แล้วอย่างนี้ เค้าจะมีสังคมเหมือนปุถุชนอย่างเราๆ มั้ยเนี่ย (โดะว่าวุฒิน่าจะไปเรียน ส.401 สังคมศึกษา ม.4 เรื่อง "ความเป็นมนุษย์" และ "การขัดเกลาทางสังคม" ใหม่นะครับ คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว...หุ หุ)