Life Canvas

และแล้วก็มาต่อตอนที่ 3 กันนะคับ ว่าแต่ตอนที่แล้วภาษามันแรงไปมั้ยเนี่ย อ่านเองแล้วแอบกลัวเหมือนกันนะ...

หรือว่าชั้นเก็บกดมานานวะเนี่ย (ม่ายน้า...)

ตอนที่ 3

งวดนี้เป็นรุ่นพี่ที่มหา'ลัยคับ คือตอนโดะเข้ามหา'ลัย ก็จะมีงานรับเพื่อนใหม่ และมีกิจกรรมชุมนุมต่างๆ มากมาย โดะก็เลยเลือกเข้าชุมนุมหนึ่ง (ขออนุญาตไม่บอกนะคะ ว่าชุมนุมอะไร) และไปทำกิจกรรมกับชุมนุมเนี้ยตลอดมา (จวบจนปัจจุบัน)

ในชุมนุมก็จะมีรุ่นพี่มากมายชิมิคะ หนึ่งในนั้นก็คือ "วุฒิ" รุ่นพี่กะเทย หน้าตา B (ไม่สวยจนมากมาย แต่ก็ไม่ขี้ริ้ว) แต่งหญิง แสดงออก ... ไม่ต้องสงสัยเลยชิมิคะ ว่าเป้าหมายการแฉวันนี้คือเธอคนนี้นี่เอง ...

ในครั้งแรกที่เจอวุฒิ คือในค่ายของชุมนุมค่ะ มัน เอ้ย เธอจะสวยตลอดเวลา ว่างเป็นไม่ได้จะต้องผัดแป้ง ลงคิ้วตลอด แต่มีดีตรงที่หน้าตาโอเคไงคะ เลยมองผ่านไปได้ว่า "เออ... คงจะอยากให้ดูดีตลอดเวลาเนาะ"

หลังจากนั้น โดะกับวุฒิก็คุยกันมาโดยตลอด ตามประสาพี่น้องในชุมนุม แต่ไม่สนิทนะคะ แปลกมาก ... ทั้งๆ ที่กับพี่ๆ ที่เป็นเพื่อนของวุฒิ โดะก็ออกจะสนิทมากมาย

จนเริ่มเรื่องอย่างนี้ค่ะ ... วันนั้นโดะรับสอนใช้เอ็กเซลให้เมทของโดะเอง ซึ่งเป็นรุ่นพี่และเป็นเพื่อนของวุฒิเนี่ยแหล่ะ ประจวบกับรุ่งเช้า ชุมนุมเราจะต้องออกไปทำกิจกรรมข้างนอกกันตั้งแต่รุ่งเช้า (นัดรวมพลตอน 7 โมง) วุฒิก็เลยมาขอนอนที่ห้องโดะ (โดะอยู่หอนอกมหา'ลัยค่ะ) และโดะก็บอกวุฒิไว้ว่า "พี่วุฒิ... เดี๋ยวตอนเช้าโดะดูท่าจะไม่ตื่นแน่เลยอ่ะ คืนนี้น่าจะนาน ยังไงพรุ่งนี้พี่วุฒิปลุกน้องด้วยนะคับ" วุฒิก็ตกปากรับคำเต็มที่...

โดะสอนเสร็จตอนตีห้า... เหลือเวลานอนอีกสองชั่วโมง... เอาวะ...นอนดีกว่า ยังไงก็ยังดีกว่าโต้รุ่งจนไม่มีแรงทำอะไร...

"ตื่นๆ โดะ... ตื่นได้แล้ว" เสียงหนึ่งปลุกโดะ พลางผลักๆ ตัวให้โดะตื่นจากความฝัน

วุฒิใช่มั้ย... เปล่าค่ะ เมทของโดะเอง...

"อ้าว... ทำไมพี่เป็นคนปลุกน้องหล่ะ" โดะงง "แล้วพี่วุฒิหล่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน พี่ก็เพิ่งตื่นเนี่ย วุฒิน่าจะออกไปตั้งนานแล้วนะ"

"เหรอพี่... แล้วนี่มันกี่โมงแล้วหรอคับ" โดะงัวเงียถาม

"10 โมงแล้วโดะ"

O_o"

โดะตาสว่างทันที สะดุ้งลุกจากเตียง วิ่งไปเอาผ้าเช็ดตัวและอาบน้ำอย่างเร็ว จากนั้นก็รีบใส่เสื้อผ้าและคว้าโทรศัพท์มือถือโทรหาวุฒิโดยพลัน

"ฮัลโหล" เสียงวุฒิรับสาย

"พี่... พี่ไม่ตั้งแต่กี่โมงอ่ะ ทำไมไม่ปลุกน้องหล่ะ... แล้วนี่รถออกไปนานรึยัง"

"รถเพิ่งออกไม่ถึง 10 นาทีเนี่ยแหล่ะ รอพี่จากท่าพระจันทร์กัน" วุฒิตอบ

"อ่าว... แล้วทำไมไม่โทรมาปลุกหน่อยหล่ะพี่"

วุฒิตวาดใส่โทรศัพท์ (กะว่าให้ทุกคนในรถได้ยินมั้ง)...

"ชั้นบอกเธอแล้วไงว่าให้รีบนอน ทำไมไม่รู้จักหัดรับผิดชอบตัวเองซะบ้าง นอนซะดึก ก็ต้องตื่นสายเป็นธรรมดาแหล่ะ ชั้นไม่ปลุกแกหรอก จะได้เป็นบทเรียนซะบ้าง"

โดะงง ตั้งสติแว้บนึง และถามกลับไปว่า "แต่... เมื่อคืนโดะช่วยติวคอมให้เมท พี่ก็เห็นไม่ใช่หรอครับ"

"ชั้นไม่รอแกหรอก รอคนไม่รับผิดชอบ เชอะ..."

โดะสะอื้น แล้วร้องไห้ออกมากลางสายนั้นเลย...

"ทำไมพี่พูดอย่างนี้หล่ะ น้องไม่ไปแล้ว... ไม่ไปจริงๆ ด้วย..." (คือโดะได้รับหน้าที่ไปถ่ายรูปในงานอ่ะคับ)

"ไม่มาก็เรื่องของเธอ... ไม่มีใครเค้าเห็นใจเธอร้อกกกกกกกกกก" พูดจบ อีวุฒิก็ตัดสายทันที...

.....

"พี่ ทำไมพี่วุฒิทำแบบนี้อ่ะ... อะไรอ่ะ น้องทำอะไร เค้าก็เห็นอยู่ ทำไมเค้าเลวอย่างนี้หล่ะ..." โดะถามเมททั้งน้ำตา

"โดะ ใจเย็นๆ นะ เค้าอาจกลัวโดะพักผ่อนไม่พอก็ได้"

"ไม่อ่ะ เค้า -- โดะเล่าเรื่องทั้งหมดเมื่อกี้ให้เมทฟัง -- แล้วอย่างนี้มันหมายความว่าไงหล่ะ"

"เอางี้ พี่ไม่ฟังเธอแล้ว เธอโมโหอยู่ เธอกำลังมีอารมณ์" เมทโดะตัดบท

โดะนั่งร้องไห้ น้อยใจทั้งวุฒิทั้งเมท ... หนอย!!! เข้าข้างกันนักใช่มั้ย... โดะร้องไห้ไป ตีอกชกตัวไปพลาง (แค้นจัด)

ชั่วอึดใจ... เมทโดะก็พูดขึ้นมาว่า...

"โดะ... พี่ว่าโดะรีบตามไปดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่มีใครว่าโดะได้นะว่าหนีงาน โดะมีตังค์พอนั่งแท็กซี่ไปนี่ เร็ว รีบไปนะ"

...ซึ้งอ่ะ ยิ่งพอมานั่งนึกย้อนความ ยิ่งเห็นว่าพี่เค้าลำบากใจมากนะตอนนั้น คนนึงก็น้องรัก (ไม่รัก คงไม่มาเป็นเมทกันหรอก) คนนึงก็เพื่อน เค้าทำได้แค่ให้เราเงียบและพูดให้กำลังใจได้แค่นี้จริงๆ แหละ

โดะนั่งแท็กซี่ไปจนถึงปากเกร็ด (จากรังสิต!!!) ร้องไห้ไปตลอดทาง ร้องไม่หยุดจริงๆ จนพี่คนขับแท็กซี่ยังต้องปลอบ จนกระทั่งถึงที่หมายปุ๊บ จ่ายเงิน ลงจากรถ แล้วน้ำตาก็หยุดลง...

ชั้นจะแสดงความอ่อนแอให้ทุกคนในนั้น - โดยเฉพาะวุฒิ - เห็นต่อไปไม่ได้!!!

วันนั้นงานราบรื่นไปด้วยดี... แต่ความสัมพันธ์หลังจากนี้... เหอ-เหอ

สนุกแน่ ... วุฒิเอ๊ย!!!

(โปรดติดตามตอนต่อไป -- งานนี้ไม่รู้อีกกี่ตอนเลยเหอะ)

ป.ล. อ่านแล้วสับสนตัวเองเล็กน้อยถึงปานกลาง ว่าตกลงกรูจะใช้ "คับ" หรือ "คะ" ดีเนี่ย... น่าคิดวุ้ย