Life Canvas

อัพตอนที่ 2.2 ต่อภายในเวลาห่างกันแค่ 3 ชั่วโมง...

นอนไม่หลับหง่ะ (สงสัยนอนดึกติดต่อกันนานเกิน งึมๆ)

ตอนที่ 2 (ต่อ)

หลังจากเหตุการณ์ในตอนที่แล้วผ่านพ้นไป อีกประมาณหนึ่งเดือน ระหว่างนั้น ยัยหมุยคนสวย (?) ก็โพนทะนาไปทั้งห้องว่าโดะหาเรื่องลวนลาม ช่วงนั้นจะมีคนสองกลุ่มในห้องคือ กลุ่มแรก ทำใจว่าหมุยมันบ้าไปแล้ว...

ไม่บ้ายังไงหล่ะคะ... เล่นมาหาว่าตุ๊ดลวนลาม... เอ๊ะ...หรือว่าเค้าจะหาว่าโดะแกล้งทำเป็นตุ๊ดเพื่อเข้าถึงตัวเค้าคะเนี่ย... (อืม...น่าคิดเนาะ)

ส่วนกลุ่มที่สอง... ไม่ต้องสงสัยชิมิคะ... ว่าต้องเป็นกลุ่มที่แอนตี้โดะไปเลย ที่บังอาจลวนลามเลดี้หมุยได้ (เหอ-เหอ)

และก็อีกนั่นแหละ... คนมันจะเกลียดกัน อะไรก็ขวางไม่ได้... ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้สอบไฟนอลแล้ว ตามประสาเด็ก ม.ปลาย ก็จะมีชีทเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล... พอดีกับว่าโดะสนิทกับอาจารย์ที่สอนอังกฤษ (ไว้จะเม้าธ์อาจารย์คนนี้ให้ฟัง ถ้าไม่ลืมนะคะ) อาจารย์ท่านก็เลยให้โดะเอาชีทอาจารย์มาแจกเพื่อนในห้องก่อน เพราะแกติดธุระครึ่งคาบ กะว่าแจกแล้วเด็กคงจะได้อ่าน (ซึ่งต่างจากความเป็นจริงหลายขุม...)

โดะก็แจกไป อ้อร้อไป ตามประสาเด็กสาววัยขบเผาะ (กล้าเรียกตัวเองเนาะ) เดินแจกกันไปเรื่อยๆ คนแจกก็หลายคน (ชีทราวๆ 5 ชุด เลยแบ่งเพื่อนๆ ช่วยกันแจกค่ะ) ทีนี้ บางคนก็แจกตั้งแต่หัวแถวทางซ้าย บางคนเริ่มที่หัวแถวทางขวา บางคนเล่นเริ่มจากโต๊ะตัวเอง แถมอาจารย์ไม่มา คนอื่นๆ ก็เดินไปโต๊ะโน้นโต๊ะนี้ ยังกะผึ้งแตกรัง โดะก็แจกไป เม้าธ์ไป พอดีกับเพื่อนผู้ชายคนนึง (จำชื่อไม่ได้) มันขว้างกระดาษยัดยางลบส่งข้อความกันกับเพื่อนที่นั่งอีกฟาก แล้วโดนหัวโดะ เอาหล่ะสิคะ...

ชีทในมือโดะก็เลยเซไหล โดะก็เซและย่อตัวตามไม่ให้ชีทตกจากมือ...

และแล้ว... เวรกรรมอะไรไม่รู้... ศอกซ้ายไปโดนก้นยัยหมุยเข้า...

"เฮ้ย...ขอโทษ" โดะพูด ในจังหวะเดียวกับที่ยัยหมุยหันกลับมามองโดะพอดี...

เธอนิ่ง... เฉย... ไม่พูดอะไร...

โดะก็คิดในใจว่า... เออ ดีจัง มันคงรู้ว่าเราไม่ได้แกล้งชนหวังลวนลามมันหรอกเนาะ...

พอตั้งตัวลุกขึ้นได้ โดะก็แจกชึทต่อไปเหมือนปกติจนเสร็จ และกลับไปนั่งที่ของตัวเอง อ่านการ์ตูนสบายใจ (แอบเอาเข้ามาในโรงเรียน อิอิ)

โบราณว่าไว้ "คลื่นลมจะสงบ ก่อนพายุจะมา"

อ่านการ์ตูนซักพัก...มีมือมาดึงการ์ตูนออกจากมือทั้งสองของโดะที่ถืออ่านอยู่...

ยัยหมุยนั่นเอง...

"แก...ชั้นมีเรื่องจะเม้าธ์"

"เราบอกแกแล้วใช่มั้ย...ว่าอย่ามาแต๊ะอั๋งเราอีก!!!" เธอตะโกนลั่นห้อง

ทั้งห้องที่ชุลมุนวุ่นวาย พลันเงียบและหยุดอากัปกิริยาทุกอย่าง ราวกับว่าเกิดสงครามขึ้น ณ ที่แห่งนี้แล้ว...

"เราบอกแกแล้วนะ ว่าครั้งที่สามเราจะไม่ให้อภัยแกแน่"

"หมุย นี่มันอะไรเนี่ย"

"จะอะไรซะอีกหล่ะ คราวโน่นก็แอบดูกางเกงใน คราวก่อนก็จับนม คราวนี้ยังมาสีก้นเราอีก"

"หา..."

"แกนี่มันโรคจิตชัดๆ"

โดะตวาดทันที "มึงจะมากไปแล้วนะ"

หมุยเงียบ อึ้งไปแว้บนึง ทำท่าก้มหัวคิด และโพล่งคำผรุสวาทที่สุดในสากลจักรวาลนี้ออกมา...

"แกชอบเราใช่มั้ย"

แอร๊ย.......อีชะนีหอยใหญ่ไข่แดง ช่างคิดเนาะ

ยังมีอีกค่า...

"แกอย่าคิดนะว่าแกทำอย่างนี้แล้วเราจะหันมาชอบแกได้หน่ะ... แกมันไม่ใช่ผู้ชาย... ไอทุเรศ... ไอโรคจิตวิปริตวิปลาส... ไอคนชั้นต่ำ... (บลา บลา บลา)"

...

อยากโดนอิทธิฤทธิ์ยัยโดะใช่มั้ย... ได้ค่ะ... จัดให้!!!

(ข้อความต่อไปนี้ ควรพิจารณาอย่างเหมาะสมก่อนการอ่าน)

"อีชะนีหน้าบ้าน... มึงสำคัญตัวผิดใช่มั้ยที่สำรอกคำเมื่อกี้ออกมา... มึงสำรวจตัวมึงก่อนนะสำรวจตัวมึงเองก่อน ว่ามีค่าควรเมืองอะไรจะมาเป็นคนที่กูจะแอบชอบมึงได้ มึงนี่กล้าเนาะ ที่พูดออกมาขนาดนี้ มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทีึ่จะมายัดเยียดความไม่บริสุทธิ์ ความมีมลทินแก่ตัวกูได้ มึงแน่นักใช่มั้ย อีกะหรี่"

โดะง้างมือออก กำลังจะตบอยู่แล้วเชียว มันโพล่งตวาดขึ้นมาทั้งสะอื้นเล็กๆ ว่า...

"ถึงอย่างนี้แล้ว แกยังจะกล้าทำร้ายเราอีกหรอ..."

โอ้โห...คุณขา ยัยหมุยมันบ้าจริงๆ แล้วแหล่ะ โดะลดมือลง แต่ยังคงตวาดแว้ดออกไปว่า...

"ทำไมกูจะไม่กล้า กูไม่อยากทำเท่านั้นเองแหล่ะ"

"โธ่...นึกว่าแน่"

กรี๊ด.................... มึงวอนซะแล้ว...

โดะตบฉาดเน้นๆ ลงไปอย่างแม่นยำราวตบยุงที่ร้ายที่สุดในโลกลงได้

โดะพูดด้วยเสียงสั่นครือจากความโกรธจัด "กูไม่แน่หรอก... มือกูมีค่าสูงส่งกว่าจะถูกตัวมึงได้ มึงแถกตัวเองกลับไปที่ของมึงได้แล้ว และอย่าหวังว่ากูจะคบหาสมาคมกับคนชั้นต่ำกว่ากะหรี่อย่างมึงได้อีก"

หมุยอึ้ง... นิ่ง... สะอื้น... และเดินไปห้องน้ำอย่างเงียบๆ...

ทั้งห้องนิ่ง... อึ้ง... และภายใน 5 วินาทีก็กลับสู่ภาวะปกติ...

เย็นวันนั้นและวันรุ่งขึ้น มีคนเดินเข้ามาหาโดะ และให้กำลังใจ + คลายอารมณ์ให้เย็นลงหลายคน...

จะว่าไป...ตัวชั้นก็ปากร้ายนะเนี่ย... เป็นคำพูดที่ยังจำได้ว่าตัวเองร้ายเกินไป ไม่น่าว่าแรงขนาดนี้เลย... เฮ้อ -- แต่อารมณ์มันพาไปจริงๆ เหอะ...

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น... โดะกับหมุยก็ไม่พูดกันอีกเลย... อ้อ! มีอีกครั้งนึงที่โดะมีเรื่องทะเลาะกับเพื่อนสนิทของมัน (ซึ่งตอนหลังมารู้จากเพื่อนสนิทมันคนนี้แหละว่ามันเป็นคนยุให้ทะเลาะ) มันพูดขึ้นมาว่า...

"อย่าไปยุ่งกับมันเลย มันเป็นตุ๊ด"

เลยโดนสวนกลับไปว่า...

"ถ้ากูเป็นตุ๊ด ลองสำเหนียกตัวเองสิว่าแย่แค่ไหน ที่ผู้ชายยังไม่กล้าจับตัว จนต้องอุปโลกน์ว่าตุ๊ดลวนลาม" และเน้นตอนท้ายว่า "ไร้ค่าชะมัด"

อยู่หมัดค่า... แรงจริงๆ

ด่าแรงนะเนี่ยตัวชั้น (แอบเลว) ...

แล้วคุณผู้อ่านละค่ะ... ถ้ามีเพื่อนอย่างนี้ จะคบมันต่อมั้ย... ส่วนโดะ...

มีเพื่อนอย่างนี้ อย่ามีมันเลยดีกว่า!!!

ป.ล. ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันด้วย แต่เวลาเห็นหน้า โดะจะทำเสมือนอากาศธาตุ เพื่อให้ไม่ต้องคิดอะไร ทำอะไร ที่จะเพิ่มบ่วงกรรมต่อตัวเองต่อไปค่ะ