Life Canvas

อัพบล็อกต่อกันเป็นวันที่ 2 ตามประสาคนบ้าเห่อของใหม่

อีกอาทิตย์ถัดไป กรูจะอัพอย่างนี้มั้ยเนี่ย...

ยังย้ำคำเดิมว่า พิมพ์เรื่องนี้เพื่อ share ประสบการณ์ + เตือนใจตัวเองเวลาเจอคนประเภทนี้ ให้ห่างๆ ไว้ซะก่อนประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเท่านั้นเอง...

ยังไงลองอ่านเรื่องราวต่อไปนี้ดูละกันนะจ๊ะ และลองตัดสินใจดูว่า มี "เพื่อน" แบบที่โดะจะเล่านี้ จะอยากมีมั้ย?

ตอนที่ 2

คนที่สองนี่ ขอข้ามมาช่วง ม.ปลายหน่อยละกัน เป็นเพื่อนชะนีคนหนึ่ง สมมติชื่อว่า "หมุย" ละกัน หมุยเป็นเด็กย้ายเข้ามาใหม่ที่โรงเรียนของโดะ (โรงเรียนโดะดังในภาคใต้นะค่ะคุณ พูดแล้วจะหาว่าเม้าท์) ก็เข้ามาในห้องเดียวกัน บุคลิกตอนแรกที่เจอ หมุยเป็นคนที่อัธยาศัยค่อนข้างดี ยิ้มเก่ง เม้าธ์สนุก คุยได้แทบทุกเรื่อง (แหม... เพื่อนใหม่ อะไรมันก็ดีไปหมดแหล่ะ จริงป่ะ) เสียอย่างเดียว... "ไม่สวย"

โดะก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีอะไรหรอกนะ... แต่แบบอีนี่ไม่สวยจริงๆ ไม่สวยเลย... จริงๆ เถอะ สาบานให้แมวดิ้นตายทั้งโลกเลยเอ้า...

ผ่านเรื่องหน้าตายัยหมุยไปก่อน... ไม่งั้นบรรยายวันนี้ทั้งวันไม่จบแน่ เริ่มเรื่องวีรกรรมเลยดีกว่า... คืองี้ค่ะ ตลอดช่วง ม.4 โดะกับยัยหมุยก็ดีกันมาตลอด แต่ก็ไม่ได้สนิทอะไร เพราะแอบรำคาญความมั่นใจในชาติตระกูล รูปลักษณ์ และองค์ประกอบย่อยในชีวิตยัยนี่เล็กน้อย (ประมาณว่า "วันนี้ชั้นไปเซ็นทรัลดีกว่า กะจะไปลองลิปกลอสของเบนเซ่" "วันนี้ชั้นสวยเนาะ ว่ามั้ย" "ชั้นไม่ไปกินข้าวร้านนั้นนะ ไม่ถูกโรค") รวมกับเริ่มปรับตัวเข้ากับกลุ่มเพื่อนทั้งห้อง โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายได้ เลยสนิทกับเพื่อนผู้ชายมากกว่า (เพื่อนจริงๆ ไม่ใช่อะไรที่มากกว่านั้นค่ะ)

ทีนี้ตอน ม.5 ค่ะ ที่โรงเรียนจะมีห้องเรียนรวมห้องหนึ่งที่ลมจะโกรกแรงมากถึงมากที่สุด ซึ่งจะเรียนกันสองห้อง (ประมาณว่า ม.5/A เรียนกับ ม.5/B) เรื่องมันเกิดขึ้นอย่างนี้ค่ะ คือวันนั้น โดะนั่งเรียนโต๊ะเดียวกับหมุย และเพื่อนอีกคน (โต๊ะยาวนั่ง 3 คน) แล้วกระดาษอะไรก็ไม่รู้ของยัยหมุยมันพัดตกลงไปที่พื้น และทำท่าจะออกไปข้างนอก ซึ่งถ้ามันบินไปก็อย่าหวังจะเอากลับมาเลยค่ะ ว่างั้น โดะก็เห็นว่ายัยหมุยใส่กระโปรง คงไม่เหมาะจะก้มในบริเวณนี้ (ลองลมพัดเข้าไปสิคะ เห็นกันถึงลำไส้เลยทีเดียว) ก็เลยอาสาก้มลงไปรีบหยิบให้ พอเงยหน้าขึ้นมาแล้วยื่นกระดาษให้เท่านั้นแหล่ะค่ะ...

"ขอบคุณมากนะโดะที่เก็บให้หมุย" (จินตนาการเอาเอง)
"แกแอบดูกางเกงในเราใช่มั้ย"

อีเห็ดมัตสึทาเกะรมควันเอ้ย!!! ความผิดกูใช่มั้ยเนี่ยที่ก้มลงไปหน่ะ!!! กูปลื้มมึงมาก อีหมุย!!! ปลื้มจนฟังแล้วอยากตายสามเวลาหลังอาหารเช้า เที่ยง เย็น!!! ... ความในใจโดะพลุ่งพล่าน ในขณะที่กำลังอึ้งอยู่กับคำพูดประโยคนั้น พระเจ้าช่วยโดะด้วย ชะนีตัวนี้มันบ้าไปแล้ว!!!

โดะเลยบอกหมุยไปว่า "เราก้มหยิบกระดาษให้แกเฉยๆ นะ" เธอตอบกลับมาว่า "ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น แกจ้องจะทำอย่างนี้มานานแล้ว ชั้นรู้ดี เอาเป็นว่าชั้นให้แกทำแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ หวังว่าคงจะไม่มีครั้งที่สองเกิดขึ้นอีก จำเอาไว้ด้วย"

กรี๊ด!!!!!!! กูผิดเอง ที่ไม่เคยบอกใครว่ากูเป็นอะไร กูผิดเอ๊งงงงงงง!!! กูพิศวาสมึงมาก อีหมุย มากจนแหวกธรรมเนียมลัทธินิยมกล้วย ไปมุดดูเม็ดละมุดแก!!! อยากจะบ้าตาย!!!

หลังจากเหตุการณ์นั้นไปประมาณหนึ่งเดือน ระหว่างนั้นเวลาทำอะไรโดะก็พยายามไม่เฉียดเยื้องย่างกรายไปใกล้ยัยหมุยนี้ซักเท่าไหร่ ทั้งกลัวหอย ทั้งกลัวโดนหาว่าลวนลาม อู๊ย... จะบ้าตาย เป็นตุ๊ดก็พอแล้ว ยังจะมาโดนชะนีหาว่าลวนลามอีก โดยเฉพาะชะนีหน้าสวยสะพรึงเยี่ยงอีหมุยด้วยแล้ว... บรึ๊ยยยยยยยยย... แต่คนเราทำไมยิ่งระวัง ยิ่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัดก็ไม่รู้เนาะ... วันนั้น ณ ห้องเรียนเดิม โต๊ะเดิม (ทั้งๆ ที่ 4 คาบที่ผ่านมา อุตส่าห์อพยพลี้ภัยได้แล้วนะ วันนั้นเสือกเข้าสาย โต๊ะอื่นเต็มได้อีก) เหตุการณ์คล้ายของเดิมเลยค่า... แต่งวดนี้กระดาษของใครไม่รู้ลอยมา พร้อมกับเสียงตะโกนตามมาว่า "โดะ!!! จับชีทไว้ให้ด้วย!!!" โดะด้วยความไวจัด รีบยืนจากเก้าอี้ขึ้น มือหนึ่งจับหนังสือที่หยิบออกมาจากกระเป๋า อีกมือก็จับชีทเจ้ากรรมนั้นได้มั่น พอนั่งลงมาเท่านั้นแหล่ะค่ะ

"ไวจังเลย โดะลุกไปจับได้ไงเนี่ย"
"แกเอาหนังสือเรียนมาตีนมชั้นทำไม"

อ๊าก!!!!!!! ใครจะไปรู้หล่ะเจ๊ บ้าป่าว ไม่ได้ยินเสียงเพื่อนที่ตะโกนมาให้ชั้นจับชีทมันไว้รึไง อีชะนีหูตึง!!!

"อย่างนี้ไม่ไหวนะโดะ ทำอะไรเกรงใจกันบ้าง คนก็ออกจะเยอะแยะ ครั้งที่สองแล้วนะ ประเจิดประเจ้อ รู้งี้ไม่จองที่ให้ ปล่อยแกไปนั่งข้างหลังยังจะดีกว่า"

"หมุย แกแหกตาดูหน่อยสิว่าเมื่อกี้เรารีบลุกไปคว้าชีทให้โอนะ ไม่งั้นมันก็ลอยลงข้างล่างไปก่อนดิ"

"ไม่รู้หล่ะ ทำอะไรต้องรับผิดชอบสิ อีกอย่าง ทำไมไม่รู้จักมองก่อนหล่ะว่าชั้นกำลังจะลุกขึ้นหน่ะ"

กูจะรู้มั้ยเนี่ย!!!!! โดะได้ยินอย่างนี้โดะเลยเงียบ หมุยได้ใจเลยพูดต่อว่า "ดีหล่ะ ถ้าเกิดครั้งที่ 3 เมื่อไหร่ แกโดนดีแน่!!!"

...

โปรดติดตามตอนต่อไป (เฮ้อ...หมุยเอ๊ย)