บล็อกบ้าบอ

หวัดดีครับ (หลังดองเค็มบล็อกมาเก้าเดือน)

ช่วงก่อนโหมเรียนญี่ปุ่นทุกวันมากมาย ยังไงก็ไม่มีเวลาอัพบล็อกสุดฤทธิ์

เรียนบ้าง โดดบ้าง (ยิ่งคอร์สหลังสุดนี่ไม่ต้องพูดถึง โดดจนเซนเซบอกว่า "ถ้าขาดอีกครั้งเดียว หมดสิทธิ์รับไปประกาศแล้วนะคะ" )

และแล้วตอนนี้

 

.......... ต้นก็ได้มาเรียนที่ญี่ปุ่นแล้วคร้าบ

 

เย้ๆ

ดีใจจัง

วันนี้ขอเล่าเรื่องการเตรียมตัว + เดินทางก่อนละกันเนาะ ขำๆ

ก่อนอื่นก็เดินเรื่องทั้งหมด ใช้เวลาราวครึ่งปี (รวมรอเอกสารจากทางญี่ปุ่นด้วยนะครับ) ***ช็อตนี้ขอขอบคุณเจเอ็ด (โดยเฉพาะพี่นง) ที่ตามเรื่อง + ตามจิกให้ตลอด ขอบคุณจริงๆ คร้าบ (ไว้จะซื้อของไปฝากเน้อ)

ทั้งพาสพอร์ต เอกสารรับรอง ค่าหอ ค่าเล่าเรียน จิปาถะ รวมๆ ก็หลายอยู่เหมือนกัน (บิดามารดาพาลจะเป็นลม)

ก็รอกันไป ลุ้นกันไป ว่าจะผ่านมั้ย จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อนกำหนดเปิดเรียน (ราวปลายสิงหาต้นกันยา) ก็จะรู้ผลกันแระ

จากนั้นก็นรกเลยครับ เพราะตอนแรกเราจะรอแบบว่า เมื่อไหร่กูจะได้ไปวะ นานชิ_หาย ... แต่พอผลออกปุ๊บ! อ้าวเฮ้ย! ชิ_หายแล้ว กูต้องทำไรบ้างวะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!

ทั้งจัดของ ซื้อของ โทรบอกคนรอบข้าง จัดการวีซ่า ค่าเล่าเรียนโอนผ่านธนาคาร แถมยังหมดอารมณ์ไปเรียนภาษา (ที่ไทย) แล้วอีกต่างหาก..........

ตอนนี้เวลาทุกอย่างจะเร็วมากครับ ย้ำ! เร็วโคตรๆ ไม่มีเวลาทำอะไรตามใจนึกเลยซะนิดเดียว (เว่อร์ไปหน่อย แต่ก็ประมาณนั้นแล)

จนกระทั่ง...

 

1 ตุลาคม 2552

TG640 สมุทรปราการ - ชิบะ (ไฟลท์จะตอแหลว่า กรุงเทพ-โตเกียว ซึ่ง "ไม่จริง"!!!!!!!!!)

เวลาสี่ทุ่ม

 

อุแม่เจ้า! กูจะบินไปญี่ปุ่นแล้ว!!!!!! ญาติพอประมาณ เพื่อนอีกสองคนมาส่ง แล้วก็ร้องไห้กะแม่อีกห้าหยดน้ำตา (เศร้ามาก แต่ร้องได้แค่นั้น หมดเวลา)

บินบนความสูงระดับ 30,000 ฟิต กะยูเครนด้านขวา และบังกลาเทศด้านซ้าย!!!

โอ้ก็อด!!!! อีตายูเครนนี่ก็นั่งเงียบกริบ หลับแหลก ส่วนตาบังกลาเทศนี่ก็หลับเหมือนกัน แต่พลิกตัวตลอด กางปีกตลอด และทำเสียง "แคร่กครึ่กแคร่ก" ตลอด (เสียงกรนมัน)

รำคาญตลอดการเดินทางไปกับบริการรักคุณเท่าฟ้า...

((แต่พี่บังก็ดีนะ เค้าให้เรายืมปากกาเขียนใบเข้าเมืองญี่ปุ่นด้วย + แอบเห็นเอกสารเค้าแว้บนึง แอบกรี๊ดในใจดังมาก เค้าจะไปเป็นนิสิตโตไดหรอนั่น!!! O_o))

 

เครื่องลงตอนตีสี่ประเทศไทย (หกโมงเช้าญี่ปุ่น)

รอรถจากโรงเรียนมารับไปส่งแต่ละหอ ตอนแปดโมงครึ่ง!!!

เอาละสิ ทำไรดี ... ต้นกะเพื่อนอีกสองคนก็ไปดูตู้ขายของอัตโนมัติ แล้วก็ฟาดน้ำเปล่าไปสองขวด กะไอติมหนึ่งแท่ง ..............

 

เสียทรัพย์ไปทั้งสิ้น ... 340 เยน

มันตั้งเกือบ 130 บาทไทยเลยเรอะวะ!!!!!!!!

บ้านเรามันแค่ไม่ถึงห้าสิบบาทเองนะนั่น!!!!!!!!!!

 

และแล้ว ... ชีวิตกะเหรี่ยงในแดนอาทิตย์อุทัยก็เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนาว

 

((โปรดติดตามตอนต่อไป))