เย้ๆ!!! ได้มาเรียนญี่ปุ่นแว้วววววววว
posted on 03 Oct 2009 13:54 by mido in Experienceหวัดดีครับ (หลังดองเค็มบล็อกมาเก้าเดือน)
ช่วงก่อนโหมเรียนญี่ปุ่นทุกวันมากมาย ยังไงก็ไม่มีเวลาอัพบล็อกสุดฤทธิ์
เรียนบ้าง โดดบ้าง (ยิ่งคอร์สหลังสุดนี่ไม่ต้องพูดถึง โดดจนเซนเซบอกว่า "ถ้าขาดอีกครั้งเดียว หมดสิทธิ์รับไปประกาศแล้วนะคะ"
)
และแล้วตอนนี้
.......... ต้นก็ได้มาเรียนที่ญี่ปุ่นแล้วคร้าบ
เย้ๆ
ดีใจจัง
วันนี้ขอเล่าเรื่องการเตรียมตัว + เดินทางก่อนละกันเนาะ ขำๆ
ก่อนอื่นก็เดินเรื่องทั้งหมด ใช้เวลาราวครึ่งปี (รวมรอเอกสารจากทางญี่ปุ่นด้วยนะครับ) ***ช็อตนี้ขอขอบคุณเจเอ็ด (โดยเฉพาะพี่นง) ที่ตามเรื่อง + ตามจิกให้ตลอด ขอบคุณจริงๆ คร้าบ (ไว้จะซื้อของไปฝากเน้อ)
ทั้งพาสพอร์ต เอกสารรับรอง ค่าหอ ค่าเล่าเรียน จิปาถะ รวมๆ ก็หลายอยู่เหมือนกัน (บิดามารดาพาลจะเป็นลม)
ก็รอกันไป ลุ้นกันไป ว่าจะผ่านมั้ย จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อนกำหนดเปิดเรียน (ราวปลายสิงหาต้นกันยา) ก็จะรู้ผลกันแระ
จากนั้นก็นรกเลยครับ เพราะตอนแรกเราจะรอแบบว่า เมื่อไหร่กูจะได้ไปวะ นานชิ_หาย ... แต่พอผลออกปุ๊บ! อ้าวเฮ้ย! ชิ_หายแล้ว กูต้องทำไรบ้างวะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!
ทั้งจัดของ ซื้อของ โทรบอกคนรอบข้าง จัดการวีซ่า ค่าเล่าเรียนโอนผ่านธนาคาร แถมยังหมดอารมณ์ไปเรียนภาษา (ที่ไทย) แล้วอีกต่างหาก..........
ตอนนี้เวลาทุกอย่างจะเร็วมากครับ ย้ำ! เร็วโคตรๆ ไม่มีเวลาทำอะไรตามใจนึกเลยซะนิดเดียว (เว่อร์ไปหน่อย แต่ก็ประมาณนั้นแล)
จนกระทั่ง...
1 ตุลาคม 2552
TG640 สมุทรปราการ - ชิบะ (ไฟลท์จะตอแหลว่า กรุงเทพ-โตเกียว ซึ่ง "ไม่จริง"!!!!!!!!!)
เวลาสี่ทุ่ม
อุแม่เจ้า! กูจะบินไปญี่ปุ่นแล้ว!!!!!! ญาติพอประมาณ เพื่อนอีกสองคนมาส่ง แล้วก็ร้องไห้กะแม่อีกห้าหยดน้ำตา (เศร้ามาก แต่ร้องได้แค่นั้น หมดเวลา)
บินบนความสูงระดับ 30,000 ฟิต กะยูเครนด้านขวา และบังกลาเทศด้านซ้าย!!!
โอ้ก็อด!!!! อีตายูเครนนี่ก็นั่งเงียบกริบ หลับแหลก ส่วนตาบังกลาเทศนี่ก็หลับเหมือนกัน แต่พลิกตัวตลอด กางปีกตลอด และทำเสียง "แคร่กครึ่กแคร่ก" ตลอด (เสียงกรนมัน)
รำคาญตลอดการเดินทางไปกับบริการรักคุณเท่าฟ้า...
((แต่พี่บังก็ดีนะ เค้าให้เรายืมปากกาเขียนใบเข้าเมืองญี่ปุ่นด้วย + แอบเห็นเอกสารเค้าแว้บนึง แอบกรี๊ดในใจดังมาก เค้าจะไปเป็นนิสิตโตไดหรอนั่น!!! O_o))
เครื่องลงตอนตีสี่ประเทศไทย (หกโมงเช้าญี่ปุ่น)
รอรถจากโรงเรียนมารับไปส่งแต่ละหอ ตอนแปดโมงครึ่ง!!!
เอาละสิ ทำไรดี ... ต้นกะเพื่อนอีกสองคนก็ไปดูตู้ขายของอัตโนมัติ แล้วก็ฟาดน้ำเปล่าไปสองขวด กะไอติมหนึ่งแท่ง ..............
เสียทรัพย์ไปทั้งสิ้น ... 340 เยน
มันตั้งเกือบ 130 บาทไทยเลยเรอะวะ!!!!!!!!
บ้านเรามันแค่ไม่ถึงห้าสิบบาทเองนะนั่น!!!!!!!!!!
และแล้ว ... ชีวิตกะเหรี่ยงในแดนอาทิตย์อุทัยก็เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนาว
((โปรดติดตามตอนต่อไป))